Jeśli Twój pies ma trudności z wyjściem, zacznij od nieobecności na tyle krótkiej, aby czuł się komfortowo. Wróć, zanim staną się przygnębieni, i rozwijaj się stopniowo. To jest odczulanie: pomaganie przerażającej sytuacji poczuć się zwyczajną poprzez małe, łatwe do wykonania kroki. [1, 2]

Celem jest pies, który czuje się bezpiecznie sam, a nie taki, który po prostu przestał szczekać.

Zanim zaczniesz: obserwuj swojego psa

Szczekanie, chodzenie lub drapanie drzwi podczas Twojej nieobecności może sygnalizować niepokój. Jednak samo szczekanie nie świadczy o lęku separacyjnym: hałasy z zewnątrz, dyskomfort i inne problemy mogą wyglądać podobnie. [3]

Aby obserwować swojego psa, użyj kamery lub połączenia wideo na żywo. Zwróć uwagę na ich postawę, oddech i ruch, a nie tylko na to, czy są ciche. Nie przedłużaj nieobecności, aby dowiedzieć się, jak bardzo mogą się zdenerwować.

Jak rozpocząć trening samodzielnie w domu

  1. Wybierz spokojną chwilę. Upewnij się, że Twój pies miał przerwę w toalecie, napił się wody i mógł odpocząć w znajomym miejscu.
  2. Zacznij od łatwego kroku. W przypadku niektórych psów oznacza to krótkie wyjście na zewnątrz. Innym wystarczy na początek dotknięcie klamki.
  3. Trzymaj go wystarczająco krótko, aby zapewnić wygodę. Oglądaj na żywo i staraj się wrócić, zanim pojawią się oznaki niepokoju. Nie ma początkowego czasu trwania, który byłby odpowiedni dla każdego psa.
  4. Jeśli Twój pies poczuje się zdenerwowany, wróć spokojnie. Nie czekaj na ciszę, gdy oni walczą. Pozwól im się uspokoić i ułatwij następną próbę.
  5. Zapisz, co się stało. Zwróć uwagę na czas trwania, co zrobił Twój pies i jak się później uspokoił. Stopniowo zwiększaj czas tylko wtedy, gdy bieżący krok jest wygodny. [2, 4]

Na przykład, jeśli Twój pies odpoczywa, gdy dotykasz klamki, ale porusza się, gdy otwierasz drzwi, przećwicz łatwiejszy krok. Dłuższa nieobecność nie jest jeszcze kolejnym celem.

Po czym poznać, że krok jest za trudny?

Uważaj na chodzenie, drżenie, dyszenie bez gorączki i ćwiczeń, marudzenie lub powtarzające się próby dotarcia do wyjścia. Pies, który staje się niezwykle nieruchomy i spięty, również może mieć trudności. Porównaj cały obraz z tym, jak zwykle odpoczywa Twój pies; jedno ziewnięcie lub zmiana pozycji nie jest diagnozą. [2, 3]

Oceniaj postępy na podstawie wygody, a nie rekordu czasu. Nie musisz codziennie dodawać sekund. Łatwiejsza sesja po trudnym dniu jest przydatną zmianą.

Czy smakołyki i zabawki mogą pomóc?

Niektóre psy lubią znajomą zabawkę w postaci jedzenia podczas łatwej nieobecności. Połączenie łatwej do opanowania sytuacji z czymś przyjemnym może pomóc w zbudowaniu lepszego skojarzenia. Ale jedzenie samo w sobie nie sprawi, że przerażająca nieobecność będzie możliwa do opanowania. Jeśli Twój pies zje, a potem wpadnie w panikę, skróć jego nieobecność. [2, 4]

A co jeśli będziesz musiał wyjechać na dłużej?

Jeśli to możliwe, poproś o pomoc osobę, z którą Twój pies czuje się komfortowo. Jeżeli dłuższe nieobecności są nieuniknione, poproś lekarza weterynarii lub wykwalifikowanego specjalistę od zachowań opartego na nagrodach o wykonalny plan. Trudny dzień nie oznacza, że ​​poniosłeś porażkę.

Nie karz szczekania ani nie wyrządzaj krzywdy ani nie pozwalaj swojemu psu „wykrzyczeć tego”. Są to znaki, na które należy zwrócić uwagę, a nie nieposłuszeństwo, które należy skorygować. [4, 5]

Kiedy należy zwrócić się o pomoc do weterynarza?

Jeśli Twój pies doznaje obrażeń, próbuje uciec, jest bardzo zdenerwowany lub nagle zachowuje się inaczej, natychmiast szukaj pomocy. Weterynarz może sprawdzić, czy nie występują problemy zdrowotne i omówić leczenie, w tym w razie potrzeby leki. Nie musisz czekać, aż trening się nie powiedzie. [2, 3]

Jak Galvani wspiera praktykę

Galvani pomaga w pomiarze czasu prób, rejestrowaniu oznak dyskomfortu i przeglądaniu poprzednich sesji. Wykorzystaj te obserwacje, aby wybrać wykonalny następny krok. Timer organizuje praktykę; kieruje nim zachowanie Twojego psa.

Zacznij tutaj: wybierz jeden prosty krok, obserwuj swojego psa i zapisuj, co się stało. Krótka, wygodna próba jest bardziej użyteczna niż dłuższa i niepokojąca.

Źródła

Małe badania wspierają stopniowe odczulanie, ale nie ustalają uniwersalnego harmonogramu ani gwarantowanego wyniku. Poniższe badania dotyczą podejść behawioralnych, a nie testów klinicznych leku Galvani.

  1. Butler, Sargisson i Elliffe (2011). Skuteczność systematycznego odczulania w leczeniu problematycznych zachowań psów domowych związanych z separacją. Badanie ośmiu psów.
  2. Sargissona (2014). Lęk separacyjny u psów: strategie leczenia i postępowania. Przegląd podejść badawczych i terapeutycznych.
  3. de Assis i in. (2020). Opracowanie ram diagnostycznych w weterynaryjnej medycynie behawioralnej: ujednoznacznienie problemów związanych z separacją u psów; VCA, Lęk separacyjny u psów. Badania dotyczące różnych problemów związanych z separacją i poradnictwem weterynaryjnym.
  4. ASPCA. Lęk separacyjny. Praktyczne wskazówki dotyczące stopniowych nieobecności.
  5. AVSAB. Oświadczenie dotyczące stanowiska w sprawie humanitarnego szkolenia psów; RSPCA, Lęk separacyjny u psów. Wskazówki dotyczące szkolenia opartego na nagrodach i unikania kary lub „krzyczenia o tym”.