Pomaganie psu czuć się komfortowo w samotności oznacza przećwiczenie nieobecności, z którymi może sobie poradzić, a następnie stopniowe ich narastanie. To jest odczulanie. Celem nie jest sprawdzenie, jak długo Twój pies może wytrzymać samotność – chodzi o to, aby pomóc mu poczuć się bezpiecznie. [1, 2]

Oto siedem typowych błędów i co zamiast nich zrobić.

1. Wydłużanie każdej nieobecności

Jedna wygodna próba nie oznacza, że ​​Twój pies jest gotowy na znacznie dłuższą nieobecność. Dodawanie czasu każdego dnia może wysunąć praktykę poza to, czym obecnie się zajmuje.

Zamiast: powtarzaj możliwe do opanowania kroki i stopniowo zwiększaj dawkę, w zależności od zachowania psa. Jeśli poczują się zestresowani, ułatwij sobie następną próbę. Nie ma ustalonej liczby sekund do dodania, która pasuje każdemu psu. [2, 3]

2. Patrz na zegar zamiast na psa

Cichy pies może nadal być spięty, chodzić lub patrzeć na wyjście bez uspokojenia się. Ukończenie zaplanowanego czasu nie oznacza automatycznie, że próba zakończy się sukcesem.

Zamiast: oglądać przez kamerę lub rozmowę wideo na żywo. Porównaj postawę, oddychanie i ruch z normalnym, zrelaksowanym zachowaniem psa. Zapisz, co się wydarzyło wraz z czasem trwania: „odpoczynek na łóżku” jest bardziej przydatny niż „przetrwanie do dwóch minut”. [2, 4]

3. Oczekiwanie, aż szczekanie ustanie przed powrotem

Jeśli Twój pies jest zestresowany, czekanie na ciszę na zewnątrz może przedłużyć sytuację, z którą nie będzie mógł sobie poradzić. Zatrzymanie hałasu nie jest tym samym, co zmniejszenie strachu.

Zamiast: dążyć do powrotu, zanim zaczną się kłopoty. Jeśli przegapisz ten moment, wróć spokojnie, pozwól psu się uspokoić i uprość następną próbę. Nie zostawiaj ich, aby „wykrzykiwały” lub karały za szczekanie, wypadki lub uszkodzenia. [3, 5]

4. Korzystanie z jedzenia w celu ukrycia trudnej nieobecności

Zabawka z jedzeniem może początkowo zająć psa. Ale jeśli wpadną w panikę, gdy tylko miejsce będzie puste, nieobecność będzie nadal zbyt trudna.

Zamiast: używaj znanych zabawek z jedzeniem tylko jako opcjonalnej części nieobecności, z którą Twój pies może sobie poradzić. Obserwuj całą reakcję, łącznie z tym, co dzieje się po jedzeniu. Smakołyki mogą pomóc w stworzeniu przyjemnego skojarzenia; nie zastępują stopniowej praktyki. [2, 3]

5. Praktyka planowania, ale nie codzienne wyjazdy

Krótkie próby treningowe to tylko część obrazu. Praca, zakupy i spotkania mogą wymagać nieobecności, na które Twój pies nie jest jeszcze gotowy.

Zamiast: jeśli to możliwe, poproś o pomoc osobę, z którą Twój pies czuje się komfortowo. Jeśli dłuższe nieobecności są nieuniknione, przedyskutuj realistyczny plan ze swoim lekarzem weterynarii lub wykwalifikowanym specjalistą ds. zachowań opartych na nagrodach. Jedno trudne odejście nie oznacza, że ​​zrujnowałeś cały postęp. [2, 3]

6. Traktowanie porażki jako porażki

Powtarzanie wczorajszego czasu za wszelką cenę może oznaczać przeoczenie tego, jak Twój pies czuje się dzisiaj. Trudniejsza sesja to informacja, a nie powód do wymuszania kolejnej próby.

Zamiast: powrócić do łatwiejszego kroku. Zwróć uwagę na wszystko, co się zmieniło, na przykład hałas, zmianę rutyny lub oznaki dyskomfortu. Pozwól psu się uspokoić, zanim rozważysz dalsze ćwiczenia. Jeżeli zmiana jest nagła lub utrzymuje się, należy zwrócić się o poradę do lekarza weterynarii. [3, 4]

7. Zbyt długie oczekiwanie na poproszenie o pomoc

Szczekanie lub uszkodzenie nie świadczy o lęku separacyjnym, a ogólny plan treningowy nie uwzględni wszystkich przyczyn. Problemy zdrowotne, hałasy z zewnątrz i niepokój związany z porodem mogą wymagać innej reakcji. [4]

Zamiast: zasięgnij porady, jeśli Twój pies wielokrotnie zmaga się samotnie. Natychmiast uzyskaj pomoc w przypadku samookaleczenia, szalonych prób ucieczki, poważnego niepokoju lub nagłych zmian w zachowaniu. Lekarz weterynarii może sprawdzić stan zdrowia i omówić leczenie, w tym w razie potrzeby leki. To nie jest znak, że poniosłeś porażkę. [2, 4]

Co robić podczas następnej sesji

Wybierz jeden możliwy do wykonania krok, obserwuj swojego psa i zapisz wynik. W Galvani możesz mierzyć czas prób, zauważać oznaki dyskomfortu i przeglądać poprzednie sesje. Wykorzystaj te obserwacje, aby poprowadzić następny krok, zamiast gonić za dłuższym czasem.

Zasada do zapamiętania: najpierw komfort, potem czas trwania.

Potrzebujesz punktu wyjścia? Czytać jak rozpocząć trening samodzielnie w domu. Nie jesteś pewien, co widzisz? Sprawdzać oznaki lęku separacyjnego.

Źródła

Badania potwierdzają stopniowe odczulanie, ale nie ustalają jednego harmonogramu, który będzie odpowiedni dla każdego psa. Źródła te obejmują podejście behawioralne i wytyczne weterynaryjne, a nie badania kliniczne preparatu Galvani.

  1. Butler, Sargisson i Elliffe (2011). Skuteczność systematycznego odczulania w leczeniu problematycznych zachowań psów domowych związanych z separacją. Badanie ośmiu psów.
  2. Sargissona (2014). Lęk separacyjny u psów: strategie leczenia i postępowania. Przegląd badań.
  3. ASPCA. Lęk separacyjny. Wytyczne dotyczące stopniowych nieobecności i zarządzania codziennymi wyjazdami.
  4. Szpitale dla zwierząt VCA. Lęk separacyjny u psów. Wskazówki weterynaryjne dotyczące obserwacji, alternatywnych przyczyn i leczenia.
  5. RSPCA. Lęk separacyjny u psów; AVSAB, Oświadczenie dotyczące stanowiska w sprawie humanitarnego szkolenia psów. Wskazówki, jak unikać „krzyczenia” i kar.